Poczucie sensu

Zwykły wpis

Niesamowicie lubię takie chwile. Są jak dziury w chmurach, przez które przebijają radosne promienie słońca.

Chwile, kiedy jestem otwarta i dostrzegam więcej niż zwykle. I kiedy, nagle, wszystko zaczyna do siebie pasować, kiedy czuję, że jestem połączona z innymi tajemniczymi więzami. Zrozumienia? Przyjaźni? Wspólnoty ludzkich losów?

Czasem przychodzi to w bardzo drobnych, radosnych rzeczach. Na przykład takie zbieżności. Ciągle natrafiam na myśli podobne do moich. Na pewno jest też tak, że robię się uważniejsza, no i więcej rozumiem, więcej mi się kojarzy…

Ale też zachodzą takie różne, wesołe przypadki. Pamiętacie, dopiero co pisałam o tym, co moim zdaniem mogło się wydarzyć z Ewą i Adamem w Ogrodzie, we wpisie: Otwartość i moc. A dziś przychodzi do mnie mailem taka oto myśl z Laboratorium Więzi, które rozsyła mi newsletter z inspirującymi tekstami. W tym miesiącu to myśli Nouwena. No i dziś przyszła taka oto:

Kiedy pierwsi ludzie zwątpili i odwrócili się od Bożego słowa, polegając na własnych słowach doświadczyli nagości, niepokoju i lęku. Grzech pierworodny to nazwa tego braku ufności do pierwotnej relacji.

 (Henri J. M. Nouwen, Wieczorem w domu, Kraków 2010, s. 137)

Reklamy

One response »

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s